Omdat ik tijdens de feestelijke decemberdagen niemand tot last wilde zijn, ging ik donderdag 5 januari op bezoek bij één van onze grijze eminenties, onze ex. en ere-voorzitter Jan Ellenbroek.

In het prachtige appartement aan de Wilgstate waar Jan met zijn Im een mooi leven hebben, voel je je onmiddellijk thuis. Ik heb de vooraf geplande tijd dan ook drastisch overschreden, maar ik weet zeker dat deze misstap mij is vergeven. Het was ruimschoots de moeite waard om met Jan eens een flinke boom op te zetten. Wie Jan beter kent, weet dat wanneer hij op zijn praatstoel zit, hij alleen maar veel interessante dingen weet te vertellen.

Onder het genot van een kopje koffie vertelde Apeldoornse Jan dat hij door een oud-collega was voorgedragen voor ‘n sollicitatiegesprek bij de Nieuwe Noordhollandse Courant. Toen hij dinsdagochtend uit de bus stapte en de grote drukte op en rond de Koemarkt zag, was hij eigenlijk direct verknocht aan het bruisende Purmerend. Omdat hij bij het eerste gesprek direct een baan als advertentieverkoper kreeg aangeboden, was de beslissing snel genomen. Toen hij voor zijn eerste werkdag (op een maandag) weer uit diezelfde bus stapte, zag Purmerend er plotseling heel anders uit en leek het een saai dorp.

Zijn werk betekende heel veel voor hem en met groot enthousiasme is hij opgeklommen tot verkoopleider advertenties bij de toen nog zelfstandige krant. Ondertussen leerde hij ook zijn andere grote liefde kennen, Immetje de boerendochter uit de Wormer waar haar vader o.a. 14 koeien hield. Toen Jan net een beetje was ingeburgerd, verkocht Pa Uitentuis de boerderij en de familie verhuisde naar de gezonde zandgrond van het Gooi. Dus voor Purmerender Jan kwam weer een tijd van reizen, nu dus elk weekeinde naar de Gooise matras.

In 1958 trouwden zij en namen hun intrek in een prachtig huis in de Zuidoostbeemster. Omdat Jan het postzegelen reeds op 6-jarige leeftijd ontdekte en hij straks op 28 juli 76 jaar gaat worden, zal hij dit jaar dus zijn 70-jarig jubileum als postzegelende filatelist vieren. Jan is een man van vele hobbies, getuige zijn uitgebreide boekenkast met werk over de wereldoorlogen, en complete series over Churchill. Maar ook de Engels-, Frans- en Duitstalige boeken ontbreken niet.

Als je over vakanties begint, raakt Jan weer niet uitgepraat, zeker als het over La Douce France gaat, zijn meest favoriete vakantieland. Toen Jan zich met zijn perskaart meldde bij het grote filmfestival op het strand van Cannes, werd hij daar hartelijk ontvangen door Gert Jan Dröge, die hem uitnodigde om ’s avonds terug te komen om een borrel met hem te drinken. Meneer Dröge zag misschien wel wat in Jan, maar als hij ’s avonds terugkeert met Immy aan zijn arm, ziet Gert Jan hem plotseling niet meer staan.

Op postzegelgebied is Jan natuurlijk een grote meneer met heel bijzondere werkstukken. Een schitterende, uit 3 delen bestaande, thematische verzameling over het Romeinse Rijk en een redelijk compleet oud Nederland zijn de pronkstukken van zijn collectie. Jan wil zijn interesses en zijn vakmanschap op filatelistisch gebied graag met anderen delen en de deur staat bij deze gastvrije mensen dan ook wijd open. Dus mocht U eens zin hebben om een middag of een avond met Jan van gedachten te wisselen, bel even: 423264.

Ik voel mij best een beetje trots, dat deze "oude" wijze man mij over de streep heeft getrokken om iets meer voor de PPRC te doen, dan alleen maar zegeltjes te verzamelen.

Wil Bron

In november stond zij al met stip genoteerd op mijn verlanglijstje, maar na telefonisch overleg hebben wij ons gesprek even uitgesteld. Wil Bron had op dat moment de handen vol aan de verzorging van haar zieke man Kees, en dan staat je hoofd niet naar een interview.

Ik wist dat manlief in december was overleden en eind april waagde ik een telefoontje om eens te horen hoe het Wil verging na deze drukke periode. En zo trok ik op 26 april naar Zuidoostbeemster en ontmoet ik een geweldige vrouw die natuurlijk verdrietig is om het verlies van haar Kees, maar met een fantastisch en opgewekt karakter weet dat het leven doorgaat en dat zij niet bij de pakken moet gaan neerzitten.

Deze geboren (in oud-west) Amsterdamse, die een groot deel van haar leven benoorden Het IJ heeft doorgebracht, is vanaf haar twaalfde al bezig met het verzamelen van postzegels. Na haar studententijd heeft zij een flink aantal jaren bij de Rijkspostspaarbank gewerkt. Ja, dichter bij het vuur kon eigenlijk niet en zo breidde niet alleen haar verzameling zich uit maar zeker ook haar liefde voor postzegels. De wijze waarop zij over haar zegels praat, gaf mij direct het gevoel dat deze lieve, zachtaardige vrouw echt van haar zegels houdt.

Sinds een jaar of vijftien is zij neergestreken in Zuidoostbeemster en haar beide kinderen wonen met hun gezin in Almere en Lelystad. Dat is best leuk als zij wat verder weg wonen, want als zij komen dan kun je ook echt van ze genieten. Wonen ze bij je om de hoek dan wippen ze wellicht wat vaker aan maar zijn ook weer wat sneller weg.

Tijdens ons gesprek blijkt Wil een erg doenig mens, want naast alle huiselijke beslommeringen, heeft zij ook nog allerhande cursussen op het gebied van voetreflex-therapie met succes volbracht. Zij had een goedlopende praktijk aan huis en door haar werk in het onderwijs, zij was vakleerkracht in de edele naaldkunst, maakte zij ook de meest uiteenlopende werkstukken in de handwerksfeer.

Op Hemelvaartsdag, sinds jaren een traditie in de Beemster, wordt er een Open Huis Route gehouden, waaraan vele bewoners meedoen en hun huis openstellen voor bezoekers die hun werkzaamheden en hobbies kunnen bewonderen. Wil liet dan steevast haar voetreflex-kamer zien en natuurlijk lagen haar postzegels met informatie van de PPRC op tafel. Menig bezoeker heeft op deze manier de weg naar onze postzegelclub gevonden. Wellicht een tip om deze leuke gebeurtenis op 25 mei eens van nabij mee te maken. Info bij het ZOB buurthuis.

Als wij over vakanties praten, blijkt de cruise langs Scandinavische hoofdsteden en de Baltische staten haar nog vers in het geheugen te liggen. Zij voelde zich de hele reis als een koningin behandeld. Het is heerlijk om te luisteren naar haar belevenissen in Kopenhagen, Stockholm, maar ook Estland, Letland en het prachtige St.Petersburg.

Haar verzamelgebied bestaat o.a. uit Nederland en West-Europa, maar haar allermooiste collectie zijn de staatshoofden welke zij al van vele landen bezit. Het is echter nog niet compleet en Wil stelt het zeer op prijs als leden van de PPRC eens bij haar langs komen aan het Zuiderpad 19 om met haar te willen ruilen. Ook voor een gezellige babbel zet Wil haar deur voor je open. Bel wel even 0299 439675, of stuur een e-mail naar wilco.bron@hetnet.nl

Als je maar niet op 19 of 27 augustus komt, werd mij in het voorjaar al verteld. Nu komt dat heel goed uit, want deze reporter gaat niet op zaterdag of zondag bij zijn slachtoffers op bezoek.

Dus tussen zijn 40-jarig huwelijk en zijn 64^ste verjaardag ging ik op bezoek bij George Verwey (wie kent hem niet) in de Lyrastraat nr. 12. Met echtgenote Hanny erbij eerst gezellig aan de koffie en praten over van alles en nog wat, want deze echtelieden hebben echt heel veel te vertellen.

Zoals ieder kind in die tijd, was George al vroeg met postzegeltjes begonnen, maar dan ruim je alles zomaar weer op. Meestal krijgen de meisjes dan meer aandacht en in 1966 kwam het tot een huwelijk met zijn Hanny en samen kregen zij twee zonen.

Ondertussen werkte George bij de Amsterdamse Rijkspostspaarbank aan de Van Baerlestraat, maar helaas kreeg hij reeds op 42-jarige leeftijd een eerste hersenbloeding. Toch probeerde hij de draad weer op te pakken en bleef zijn werkgever trouw. Echter, na een tweede en zelfs derde bloeding, ging het absoluut niet meer en kwam een man van slechts 47 jaar definitief thuis te zitten.
Toen één der zonen eens wat met postzegels bezig was en eind jaren tachtig vroeg: "Zeg Pap, wil je mij een beetje helpen?", was dat niet tegen dovemansoren gezegd.

Via zijn vroegere werkgever en zijn lidmaatschap van de PPRC werd hij ruim voorzien van nieuwe exemplaren en omdat hij door zijn handicap wat meer vrije tijd had, maakte hij contacten met kleine bedrijfjes waar hij regelmatig naar toe scootmobielt om de zegels en andere poststukken op te halen.

Zijn allergrootste en mooiste verzamelgebied is Duitsland en alles wat daar mee te maken heeft, als kolonies en gebiedsdelen maar ook alle bezettingsgebieden uit de 2^e wereldoorlog. Als ik vraag waarom hij nu precies voor Duitsland heeft gekozen, blijkt dat één van zijn opa’s een Duitser moet zijn geweest. Daarnaast hebben Oostenrijk, Zwitserland en Tjecho-Slowakije (nu Tjechie & Slowakije) zijn grote aandacht. Natuurlijk bezit hij ook postzegels uit vele wereldwijde landen en echtgenote Hanny steekt hem regelmatig de helpende hand toe om grote aantallen in de boeken te verwerken.

En zo werd een verzameling van 3 stockboekjes een kamer vol met heel veel postzegels en poststukken, waar hij deskundig en gezellig over kan vertellen. Omdat hij lid werd van de Duitse postvereniging, waarvan hij jaarlijks alles krijgt toegestuurd, breidt zijn collectie steeds verder uit.

Zijn allermooiste postzegel is echter niet in een boek te vinden, maar is door Hanny vele keren uitvergroot op het glas van zijn postzegel-kamertje geschilderd. En daar is George natuurlijk apetrots op.

Omdat hij, door koop en krijg, ook altijd veel dubbele zegels heeft, is hij een soort semi-handelaar geworden en fleurt hij onze avonden altijd op met een goed gevulde tafel met veel klantjes om zich heen.

George zou het geweldig vinden als er meer Duitsland-verzamelaars naar de clubavonden komen, met wie hij van gedachten kan wisselen en wellicht nog wat kan ruilen of in ieder geval kan zorgen dat andermans verzameling wel net zo uitgebreid wordt als die van George.

Heeft U dus interesse in Duitsland of Duitse gebieden: ( 425134.

Het is snel laat als het gezellig is, dus neem ik om half tien afscheid van twee heel aardige, enthousiaste en doenige mensen.

George en Hanny, het was een genoegen om bij jullie te mogen zijn.

-.-.-.-

Marjan Versteyne

Toen ik bij de aankondiging voor de eerste clubavond van dit seizoen, haar foto in de krant zag staan, wist ik meteen dat ik deze keer Marjan Versteyne wilde bezoeken. Dus toog ik naar de Weidevenne en werd door haar heel hartelijk ontvangen in haar appartement op de 6^e etage van de flat bij de Jan Blankenbrug. Echtgenoot Ron (onze penningmeester) was niet thuis, dus alle tijd om lekker bij te kletsen.

Heel lang geleden, in de zestiger jaren, had zij Ron op avondschool al leren kennen en toen het serieuzer werd, hadden zij een jaar of drie verkering, maar beiden nog geen 20 jaar, gingen zij hun eigen weg. Terwijl Marjan trouwde en moeder werd van een dochter en een zoon, bleek haar huwelijk niet datgene te brengen wat zij ervan verwachtte.

Zij heeft haar kinderen vrijwel zelfstandig en alleen opgevoed en toen zij in 1996 meende eindelijk aan zichzelf toe te komen, kwam Ron plotseling weer terug in haar leven. Na bijna vijfendertig jaren hadden wij elkaar natuurlijk heel veel te vertellen en langzamerhand ging een leuke vriendschap over in ware liefde en sindsdien zijn zij vrijwel onafscheidelijk.

"Met postzegels had ik tot voor enkele jaren terug helemaal niets, maar toen mijn schoonvader in 2002 stierf en Ron’s mini-verzameling die bij vader lag, ter sprake kwam, dacht ik dat het misschien wel leuk zou kunnen zijn om daar iets mee te gaan doen. Vanaf de eerste dag werd ik door het postzegelvirus besmet en tegenwoordig ben ik er dagelijks mee bezig. Samen verzamelen we wereldwijd maar daarnaast heb ik wat aparte thema’s opgezet. Zo heb ik Nederland (behoudens een paar heel dure jongens) ondertussen nagenoeg compleet. Een uitgebreide collectie van vlinders (zo’n 2000) en olifanten (ca. 500) heb ik bijeen gespaard.

Omdat Deutsche Bundespost BERLIN door het vallen van de muur een afsluitbare verzameling is geworden, heb ik ook die collectie in korte tijd bijna kunnen completeren en nu ben ik zomaar begonnen met het zoeken naar de zogenaamde CEPT zegels. Ook deze verzamelwoede leidt al tot goede resultaten.

Omdat wij geen stockboeken maar mooie cassettes gebruiken, moeten alle zegels allemaal keurig in de vensters worden geplaatst, dus iedere dag gaan er wel enkele boeken door haar handen en staat de collectie er keurig verzorgd bij. Ook gaan alle dubbele zegels door Marjan’s handen want met zo’n 70 worldwide stampfriends valt er natuurlijk veel te ruilen. Alles wat er daarna nog overblijft, verpakt zij dan weer in dozen en mappen welke dan weer aan verschillende mensen worden afgegeven ten behoeve van allerlei goede doelen."

Deed zij vroeger veel aan alle vormen van handwerken, als breien, haken, naaien en borduren, tegenwoordig vreet de postzegelarij al haar tijd op. Als bijkomende hobbies gaan zij af en toe op zondagmiddag lekker wandelen in de Amsterdamse binnenstad, gaan zij van tijd tot tijd gezellig uit eten en zijn zij ’s winters toch wel een keer of zes in de Purmarijn te vinden voor allerlei verschillende voorstellingen.

Maar het mooiste avondje uit is voor Marjan toch wel de maandelijkse clubavond van de PPRC. Lekker zoeken bij George aan de grote tafel en ook de stuiverboeken laten haar niet ongemoeid. Zodra het geweldige clubblad in huize Versteyne verschijnt, heeft zij haar keuze voor de veiligkavels al bepaald en zit dan altijd enthousiast mee te bieden op alles van haar keuze.

Ik vond het hartstikke leuk om met deze energieke vrouw te mogen babbelen en als ik haar bedank voor de koffie, komt Ron net binnenstappen, dus…..het werd laat die avond.

De volgende keer ?

De razende reporter komt bij U !